'A map is not the territory, but may certainly be helpful.'
'But.., what if the map doesn't fit the territory?'
'Here are my stories.'

Lieve lezer,

Deze autobiografie is (nog) niet af, hoewel ik er al wel vanaf mijn veertiende mee bezig ben. Ik heb met hart en ziel geprobeerd om tot een coherent geheel te komen, maar dat is (nog) niet gelukt. Ik hoop dat je er desondanks toch iets aan hebt.
Dit is mijn grootste obsessie: 'Onder woorden proberen te brengen wat mij in diepste zin drijft.'
Ik heb tot nu toe nog nooit het gevoel gehad dat me dat erg goed gelukt is.
Misschien is het wel zo dat het slechts de woorden zijn die deze tekst hebben veroorzaakt en dat alles wat je hier gaat lezen niets met mijn leven te maken heeft.

Begin juni 2004 heb ik besloten via deze internet-publicatie naar buiten te komen, dit nadat een belangrijk deel van mijn 'veldwerk' achter de rug lijkt. Het veldwerk bestond uit een radicale zoektocht naar wat mijn leven onleefbaar in iedere geval in essentie anders dan het leven van de meeste andere mensen maakte. Je zou kunnen zeggen dat ik niet tot een afgeronde publicatie over mijn veldwerk kon en mocht komen, gewoon omdat het veldwerk zelf nog niet af was.

Uiteindelijk is het radicale inzicht tot me gekomen dat in één van de eerste maanden van mijn eigen zwangerschap een tweeling broertje of zusje is overleden, dat dit verlies door minstens 10% van de mensheid is ervaren en dat deze ervaring zorgt voor een schier onoverzichtelijk scala aan afwijkingen en consequenties voor het karakter en dus het (sociaal gezien afwijkende) gedrag van de ervaarder.
De zoektocht naar dit fenomeen is nogal chaotisch verlopen en deze autobiografie wil daarvan een afspiegeling zijn, is eigenlijk gewoon een voortzetting van het veldwerk.
Dit ook wel 'Vanishing Twin Syndrom' genoemde verschijnsel is namelijk een verstoring in de ontwikkeling die optreedt voor de (gehypothetiseerde) verstoringen die ten grondslag liggen aan verschijnselen als paranoïa, schizofrenie, borderline, autisme, depressie, etc.
Een mogelijkheid zou kunnen zijn dat de bronverstoring bij al deze verschijnselen het VTS is, maar om dat te veronderstellen, lijkt het echter nog te vroeg en is dit misschien ook niet de goede plaats. Wat hier wel gezegd moet worden om de onderstaande op de grond gevallen spagetti maar enigzins te kunnen begrijpen in zijn vorm, is dat de schrijver alle stadia van krankzinnigheid min of meer heeft uitgeleefd om er uiteindelijk achter te komen, dat er 'iets anders' onder zat.
Dit 'iets anders' heet dan nu sinds een tijdje het vanishing twin syndrom en het belangrijkste kenmerk lijkt (voor mij althans) te zijn het niet kunnen begrijpen en het gek worden van het altijd maar weer in de steek gelaten en/of niet begrepen worden. De teksten die je hieronder te lezen krijgt, geven dit toch wel als rode draad te zien. Je kan het zo gek niet bedenken of ik heb het wel een keer in mijn leven ondernomen in de hoop de band met mijn twin in levende lijve te herstellen, wat natuurlijk keer op keer een heilloze onderneming is gebleken. De band is een keer door de dood verbroken en kan in die zin niet meer hersteld worden. Dit accepteer ik nu kennelijk, vandaar dat ik zo goed en zo kwaad als het nu gaat met mijn drama naar buiten durf te komen. De meest boute bewering die ik in dit verband durf te uiten is dat al het deviante gedrag van de mensheid weleens het VTS als bron zou kunnen hebben.
O.a. door deze internet-publicatie wil ik uit de neurotische actualisering van dit fenomeen proberen te stappen. Een poging die velen voor mij al hebben ondernomen, maar daar naar mijn idee niet voldoende in geslaagd zijn. Geen enkele mij bekende 'geleerde', 'heilige' of 'wijze' heeft me kunnen helpen tot werkelijk inzicht te komen. Degene die mij echter nog het meest na aan het hart ligt, is Krishnamurti, omdat hij mij heeft laten zien dat het geen oplossing is een organisatie te starten in een poging de pijn van het verlies (van de twin) niet te hoeven voelen.
Ik weet inmiddels dat ik genoeg charisma en inzicht in de menselijke natuur in huis heb om een sectarische gemeenschap te kunnen stichten en leiden. Laat het voor de lezer duidelijk zijn dat dat juist niet de bedoeling is (ook niet van deze publicatie). Ik wil in deze autobiografie alleen maar op alle mogelijke manieren tonen wat ik moest doen voordat ik tot het doorleefde inzicht in en de consequenties van het vanishing twin syndrom mocht komen. Alle hieronder genoemde documenten kunnen gezien worden als deelverslagen van deze 'wounded healer', de enige onderneming die na de inzet van het psychotherapeutisch bedrijf door Freud c.s., nu zo'n 100 jaar geleden, een radicale stap voorwaarts kan zijn: de therapeut eerst zelf, maar dan echt, door zijn/haar eigen shit heen, ook de grondlegger.
Had Freud dit maar gedaan, want dan was het VTS wellicht al 100 jaar eerder bekend geworden en hadden we nu concrete aanwijzingen gehad over een goede omgang met hen in de eerste jaren van hun leven.

Evenwicht en herstel van evenwicht


De meeste links hieronder werken nog niet:

--1965-----------1970-----------1975-----------1980-----------1985-----------1990-----------1995-----------2000-----------2005----
-------2006-----------2007-----------2008-----------2009-----------2010-----------2011--